چاپ ترجمه فارسی قرآن و عربده کشی اسلام سياسي

فهيم آزاد

چاپ ترجمه ی از قرآن به زبان فارسی ارتجاع اسلامی در افغانستان را به عربده واداشت. از اعضای برجسته جنبش اسلامی عضو پارلمان تا اراکین آن در دولت و ملا های ریز و درشت همه دست به اعتراض زده و خواهان تکفیر، سنکسار و قصاص کسانی که به چاپ و نشر آن مبادرت ورزیده اند، شدند. اعضای پارلمان از ربانی و سیاف و… چاپ کتابی به نام “قرآن کریم” بدون متن عربى را محکوم کردند و نعمت الله شهرانى وزیر وزارت ارشاد، حج و اوقاف جمهوری اسلامی افغانستان در جلسه ی در ریاست مساجد و تکیه خانه ها که در آن شمارى از اعضاى ولسى جرگه و مشرانو جرگه، مشارکت داشتند چاپ کتاب را از جمله دسایسی علیه اسلام دانست. موصوف از علماى دینى و ملا امامان مساجد خواست تا در مقابل دسایس دشمنان اسلام خاموش ننشینند.

(ادامه مطلب…)

ناسيوناليسم افغانی از پندار تا واقعيت!

فهيم آزاد

رژيم اسلامی- قومی افغانستان که خود محصول بلافصل استراتژی امپرياليسم امريکا بعد از پايان جنگ سرد و بويژه يازده سپتامبر و شکل دادن به “نظم نوين جهانی” است، در بحران عميقی دست و پا می زند. ارتجاع قومی- اسلامی حاکم با وجود حمايت بيدريغ ارباب هنوز نتوانسته است به يک رژيم متعارف و مشروع تبديل شود. عليرغم تبليغات گيج کننده و مشاطه گری مديای مزدور و تحريف واقعيت های ملموس جامعه از جانب مجريان قدرت، نيروهای اشغالگر و ايادی محلی اش نتوانسته اند افکار عمومی را در خدمت توجيه ناتوانی ها و درماندگی هایش به صف کند. سران رژيم و حاميان بين المللی شان هر از گاهی برای گريز از پاسخگوئی به نيازها و مطالبات برحق مردم دست به مهمل بافی زده و دشمن تراشی میکنند تا بدين وسيله بتوانند افکار عمومی مردم را در خدمت تحقق اهداف و برنامه هايشان بسيج کنند. از جمله طرفندهای اخير رژيم يکی هم دامن زدن به احساسات ناسيوناليستی بر ضد دولت ارتجاعی پاکستان و طرح مسئله خط مرزی ديورند و تدوير جرگه سران عشاير دو طرف مرز است، در حاليکه اراکين و مقامات عاليرتبه جمهوری اسلامی افغانستان هر کدام بنوعی هويت و مشروعيت شان را از ناسيوناليسم کور قومی و تباری می گيرند و بر کوره ی داغ نفرت قومی می دمند.

(ادامه مطلب…)

هفت ثور و پیامدهای آن

بصیرزیار

بخش اول این مقاله در شماره 6 و 7 عصر جدید انتشار یافت. اما متاسفانه به دلیل تغییرات و تحولات سیاسی در کشور، فرصت میسر نشد تا این بحث  را درشماره های بعدی پی  گیریم. ادامه این بحث را با توجه به بیست و پنجمین سال تجاوز قوای شوری سابق به افغانستان لازم و ضروری دانسته و آن را در همین شماره دنبال می کنیم.

حادثه هفت ثور و پیامد های آن همانگونه که در بخش اول این بحث اشاره شد، یکی از حوادث بحث برانگیز و نقطهء اختلاف روشنفکران افغانستان است. انتقادات و بررسی حول این مسئله هنوز متاثر از باورها و مواضع ایدیولوژیک قدیم و نیز متاثر از احساسات انسانهای زنده ای اند که از نزدیک با این حوادث و تحولات در گیر بوده اند. در بخش اول ما مشخصا به نامه ی یکی از مدافعین 7 ثور اشاراتی داشتیم که بیشتر پیرامون مقایسه و عملکرد گرایشات متفاوت چپ در افغانستان خلاصه می شد. اما در این بخش برعکس، می کوشیم به وقوع کودتای ثور، اهداف و پیامدهای آن بپردازیم. بحث را به این ترتیب دنبال می کنیم: ابتدا به آرمانها و زمينه های سياسی وقوع اين حادثه نظر ميافگنيم، پس از آن به پروسه تحولات 7 ثور پرداخته و موضوعات نظير انقلاب، اصلاحات ارضی و چگونگی برخورد با دين و آزاديهای سياسی که بعد از حادثه ثور به نکات اصلی مورد منازعه تبديل شد، را مورد بحث و بررسی قرار ميدهيم.همچنين مرحله افول 7 ثور در رابطه با تحولات جهانی بدنبال خواهد آمد و سرانجام مقاله را با يک بررسی اجمالی از اين پروسه به پايان ميرسانيم

(ادامه مطلب…)

فهيم آزاد

تهيه و انتشار فیلم فتنه و همچنين تجديد چاپ كاريكاتورهای محمد پيامبر اسلام بهانه ای شد تا يكبار ديگر نیروهای راست و ارتجاعی از جمله اسلام سياسی در سراسر دنيا شمشير بدست و سينه زنان عربده بكشند و فتوای جهاد علیه بشریت آزاديخواه را صادر كنند. اينبار اما ارتجاع اسلامی در سطوح و اشكال متنوع، آنهم تحت عنوان حرمت به مردم مسلمان، از همدلی و همراهی ارتجاع امیرياليستی از يكجانب و همنوائی “چپ” پوپوليست، شرقی و “ضدامپرياليست” از جانب ديگر برخودار بود. در افغانستان اما ارتجاع اسلامی چه در هيكل و شمايل هيئت حاكمه و چه در قد و قيافه اپوزيسيون سهم اش در اعلام جهاد علیه نقد مذهب و آزادی بیان و سکولاریسم را با براه انداختن تحصن و به پا كردن چادر در پارك زرنگار شهر كابل بنمايش گذاشت. اسلام سياسی در همكاری و همراهی چهره هائی از چپ خلقی خواست با براه انداختن اين نمايش مضحك مظلوم نمائی كند. چپ مفلوك كه گويا به نيابت از مردم و روشنفكران افغانستان، مخصوصآ شهروندان شهر كابل، در اين سناريو و مضحكه سهم گرفته بود و در عمل عمله چهره ماليخوليا و مفلوكتر از خودش شده بود، در سيمای سخنگوی كمپين”اعاده حرمت مردم مسلمان” خواست تا به جهانيان اعلام بدارد كه “به آنها و ارزشهای دينی شان بی حرمتی شده است”. این حضرات با ادعای كاذب نمایندگی مردم و “احساسات جریحه دار شده شان” در ضمن خرسواری دادن مجانی به اسلام سياسی، فقر فهم و عدم درك و درايت خودشان را به جامعه برملا ساختند. در حالی كه اسلام سياسی و ارتجاع حاكم در جهت تحكيم موقعيت و مواضع اش از اين ماجرا كسب امتياز نموده و سود سياسی برد.

(ادامه مطلب…)

کاوه اميد

چکيده

گاهی به رسانه های گروهی که برای افغانستان و يا در افغانستان به نشرات می پردازند سر می زنم. در اغلب اين رسانه ها به بحث و گفتگو پيرامون اتحاد شهروندان جامعه می پردازند و در بسا موارد سخن از «وحدت ملی» به ميان می آيد و مقوله هايی از اين دست تکرار می شود.

چند مقوله ايکه راجع به آنها هميشه صحبت های داغ صورت می گيرد و کسی از شنيدن آن ها احساس خستگی نمی کند، مقوله های «وحدت ملی»، «شخصيتهای ملی»، «قهرمان ملی»، «دولت- ملت»، «واژه های ملی» وغيره می باشد. مباحث «ملت سازی» به اشکال مخلتف نُقل مجلس همۀ نخبگان: چه دست اندرکاران قدرت و چه مخالفين آن بوده وانسان را به اين عقيده باورمند می سازد که بدن« ملی» افغانستان بيمار است و همه از اين مرض شکايت دارند. در رسانه های انترنتی آتش صحبت های ناسيوناليستی داغ است و همه از احساسات قومی و«ملی» خود با شيوه های گوناگون به دفاع می پردازند. گاهی با خواندن تراوشات فکری اين جماعات اين تصور به آدم دست پيدا می کند که تمام معضلات جامعه ما ناشی از نداشتن يک دستگاه به نام «دولت ملی» است که با ايجاد آن کشور ما به بهشت موعود تبديل می شود. اما آنچه که در اين گفتمان جلب توجه می کند برجستگی شيوه تحليل ناسيوناليستی از پايگاه قومی و اتنيکی به واقعيت های جاری است.

(ادامه مطلب…)